ကလေးကို အိမ်မှာ သင်ထားသင့်သည့် အခြေခံ ဘေးကင်းရေး အချက် ၆ ချက်

ကလေးကို ကြောက်ရွံ့စေခြင်းထက် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိစေခြင်းက ပိုအကျိုးရှိပါသည်။ အောက်ပါအချက်များကို ပုံပြင်ပြသလို၊ ကစားသလို ထပ်ခါထပ်ခါ လေ့ကျင့်ပေးပါ။

1. အမည်အပြည့်အစုံ၊ မိဘအမည်နှင့် ဖုန်းနံပါတ်ကို ကျက်မှတ်ထားပါ။ ဖုန်းနံပါတ်ကို သီချင်းလိုမျိုး ဆိုခိုင်းခြင်းဖြင့် ကျက်ရ လွယ်ပါသည်။
2. နေရပ်ကို သိထားပါ — အိမ်လိပ်စာ အတိအကျ မသိလျှင်လည်း ရွာ/ရပ်ကွက် အမည်၊ မြို့နယ်၊ အနီးရှိ ဘုရား/ကျောင်းကဲ့သို့ အမှတ်အသားကို ပြောနိုင်စေပါ။
3. ပျောက်သွားလျှင် — နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပါ၊ ဆက်မလျှောက်ပါနှင့်။ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသူ (ရဲ၊ ဆိုင်ဝန်ထမ်း)၊ (သို့) ကလေးများနှင့်အတူရှိသော အမေတစ်ဦးထံ သွားပြီး အကူအညီတောင်းရန် လေ့ကျင့်ပေးပါ။
4. လူကြီးတစ်ဦးက ကလေးကို 'ကူပေးပါ'၊ 'ပစ္စည်းလာရှာပေးပါ'၊ 'လိုက်ခဲ့ပါ' ဟု ခေါ်လျှင် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သင်ပေးပါ။ လူကြီးများသည် ကလေးထံမှ မဟုတ်ဘဲ လူကြီးထံမှ အကူအညီတောင်းသင့်ပါသည်။ ကလေးသည် 'မလိုက်ပါ၊ မိဘကို မေးရမယ်' ဟု ငြင်းပယ်ခွင့် ရှိကြောင်း ပြောပြပါ။
5. မိသားစု 'လျှို့ဝှက်စကားလုံး' တစ်ခု သတ်မှတ်ပါ။ မိဘအစား ကလေးကို လာခေါ်သူက ထိုစကားလုံးကို မသိလျှင် မလိုက်ရပါ။ စကားလုံးကို အခြားသူများ မသိစေရန် အခါအားလျော်စွာ ပြောင်းပါ။
6. မိဘထံ လျှို့ဝှက်ချက် မထားရန် — ကလေးကို မသက်မသာ ဖြစ်စေသော၊ 'ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့' ဟု ပြောခံရသော အရာမှန်သမျှကို မိဘထံ ပြောနိုင်ကြောင်း၊ ပြောလျှင် ဒေါသမထွက်ဘဲ နားထောင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ကတိပေးပါ။

လေ့ကျင့်နည်း

လအနည်းငယ်တစ်ကြိမ် 'ဒီလိုဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ' ဟု မေးကြည့်ပါ — ဥပမာ 'ဈေးထဲမှာ မေမေ့ကို မတွေ့တော့ရင်?'၊ 'မသိတဲ့လူက မုန့်ပေးပြီး လိုက်ခဲ့ဖို့ ခေါ်ရင်?'။ ကလေး၏ အဖြေကို ချီးမွမ်းပြီး လိုအပ်လျှင် ညင်သာစွာ ပြင်ပေးပါ။